Kiedy pracowałam jako dziennikarka rozrywkowa, mimo przeziębienia musiałam zakrywać czerwony dywan. Stłoczona w kolejce reporterów czekałem, aż jedna ze znanych osobistości telewizji reality show podeszła do mnie na wywiad. Jej zdobienia paznokci przykuły moją uwagę, więc pochyliłam się, żeby je podziwiać. Skąd wiesz? Śluz kapał z mojego nosa… i na jej rękę. Mój. Głuchy. NA. Jej. Efekt. Ręka.
Była w tym taka słodka, że zaśmiała się uprzejmie, zanim zeszła po dywanie, podczas gdy ja przepraszałam za nią, słuchając, przysięgam, śmiechu ludzi. Przypuszczam, że istnieje 0,000001 procent szans, że ta gwiazda pamięta naszą zasmarkaną interakcję. Jestem na tyle dojrzały, aby przyznać, że to nie była wielka sprawa (dziękuję, środek do dezynfekcji rąk) ani nie miało to wpływu na moją pracę. Jednak wiele lat później to spotkanie pojawia się w mojej głowie, kiedy najmniej się tego spodziewam: w połowie treningu, leżąc wieczorem w łóżku, podczas długiego lotu, co tylko chcesz.
Ataki krępujące są normalne, ale możesz przerwać ten cykl.
Moja opowieść przedstawia klasyczny atak wzdrygnięcia: upokarzające wspomnienie, które zwykle pojawia się losowo, gdy po prostu próbujesz zająć się swoimi sprawami. Ale dlaczego te retrospekcje pojawiają się bez ostrzeżenia i sprawiają, że czujesz się nawet źle lata , później?
Odpowiedź: Ze względu na sposób, w jaki mózg je wówczas przetwarzał, poświęcamy im więcej uwagi, niż na to zasługują, mówi Jennifer Wild, DClinPsy, profesor nadzwyczajny psychologii eksperymentalnej na Uniwersytecie Oksfordzkim w Anglii. Skupiamy się na najgorszych momentach i na wyczuwalnych emocjach (w tym przypadku na samoświadomości), zamiast zapisywać błąd jako błyśnięcie.
Powód, dla którego te myśli rzucają Ci niechciane przyjęcia-niespodzianki, jest nieco mniej jasny. Może się zdarzyć, że coś w twoim otoczeniu uruchomi wspomnienie lub inne wydarzenie lub uczucie przywróci je, mówi dr Virginia Sturm, profesor nadzwyczajny neurologii i psychiatrii w Centrum Pamięci i Starzenia się UCSF.
Wspominanie tych nieporozumień zabija twoją pewność siebie, przynajmniej na chwilę, więc zapytałem profesjonalistów, jak nacisnąć pauzę. Wspaniała wiadomość: przyszłe techniki są prostsze, niż myślisz.
Archiwum bagażnika
Przepisanie tekstu piosenki „cringe attack” grającej w Twojej głowie może pomóc Ci ruszyć dalej.Przeżyj ponownie całe wspomnienie – a nie tylko najgorszą część, na której się skupiasz.
Tak jak pozwalasz sobie na artystyczną swobodę, śpiewając swoje ulubione utwory, tak też robisz z brzydkimi wydarzeniami z przeszłości, skupiając się na pewnych szczegółach. A kiedy się nad tym zastanawiamy, zazwyczaj skupiamy się na najgorszej rzeczy i jest ona stronnicza – mówi Wild. Musisz pomóc swojemu mózgowi przetworzyć wydarzenie w taki sposób, w jaki naprawdę się wydarzyło, przypominając sobie małe fakty, które wówczas zignorowałeś. Pomyśl na przykład o tym, że niektórzy ludzie wokół ciebie tego nie zauważyli.
Spójrz na to z perspektywy.
Nasza instynktowna reakcja polega na stłumieniu wspomnień, ale ma to efekt odbicia: eksperymenty wykazały, że jeśli spróbujesz nie myśleć o niedźwiedziach polarnych, pomyślisz o nich, mówi Sturm. Zamiast tego odtwórz całą scenę, aby nie zatrzymać się zawsze w najbardziej przerażającym momencie – mówi Wild. Powiedziałeś coś niezręcznego na imprezie? Powiedz sobie: Tak, to był dziwny moment, ale odbyłem też świetne rozmowy i wróciłem do domu z poczuciem, że dobrze się bawiłem.
Poszukaj srebrnej podszewki.
Wprowadź świeży zakręt na swój tor. Przeformułowanie wątpliwych doświadczeń w pozytywnym świetle – tak, aby sprawiały one wrażenie bardziej ludzkiego i przystępnego – może sprawić, że te chwile będą mniej godne pożałowania, mówi Sturm. Dzięki tej przydatnej strategii, zwanej ponowną oceną poznawczą, przekształcasz sytuację emocjonalną i wmawiasz sobie, że w rzeczywistości nie było to takie złe doświadczenie, mówi dr Matthew Feinberg, adiunkt w Rotman School of Management na Uniwersytecie w Toronto.
Pozwól, że spróbuję: tak, moja bomba smarkowa była wtedy do niczego, ale jestem pewna, że moja wyraźnie zdenerwowana reakcja zasugerowała celebrytce, której imienia nie wolno wymieniać, że żałuję, że sprawiłem, że poczuła się niekomfortowo, i to jest solidny sygnał do przesłania.
Przypomnij sobie, że jesteś teraz w innym miejscu.
Ta mentalna sztuczka polega na zerwaniu związku między tym, co wydarzyło się wtedy, a tym, gdzie obecnie się znajdujesz, poprzez podkreślenie kontrastów – wyjaśnia Wild. Załóżmy, że drżysz z powodu przeciętnej prezentacji pracy, którą wygłosiłeś w zeszłym tygodniu. Twoja sytuacja wtedy i teraz może wyglądać mniej więcej tak: To było wtedy i mój szef nie dał mi złych komentarzy, mimo że czułem się naprawdę niezręcznie. Teraz nie mam zaplanowanej prezentacji,
a gdybym tak zrobił, przygotowałbym się inaczej. Ogólnie rzecz biorąc, mój szef bardzo mnie ceni.
Ach, przez ciebie się rumienię! Ile razy robiło ci się ciepło na policzkach po wpadce? Badania pokazują, że jesteś dobrym człowiekiem. Osoby wyrażające poczucie umartwienia są postrzegane przez innych jako hojne, życzliwe i moralne, mówi dr Matthew Feinberg, który bada zawstydzenie i percepcję społeczną. Okazując to uczucie, dajesz znać innym, że nie masz zamiaru być osobą zakłócającą porządek społeczny – mówi. Więc śmiało – rozkoszuj się swoim zawstydzeniem.
Meltyourmakeup.com Edowie dzielą się swoimi wzruszającymi momentami, do których nie mogą przestać wracać
Meltyourmakeup.com Edowie dzielą się swoimi wzruszającymi momentami, do których nie mogą przestać wracać - Na studiach spotkałem mojego trenera lekkoatletycznego i myślałem, że powie:
„Jak się masz?” Zamiast tego zapytał: „Jakie jest dobre słowo?”. Wypaliłem: „Dobrze!” – i chciałem umrzeć. —Kristin Canning, redaktor zastępczy
- Wracam myślami do totalnego napadu złości, który wywołał u mnie w wieku 8 lat, kiedy moi rodzice nie pozwolili mi spędzić nocy na nocowaniu. Nadal się z tego powodu wstydzę, a mam już 30 lat! — Amanda Woerner, redaktorka naczelna ds. cyfrowych
- Kiedy miałem 11 lat, wziąłem udział w moim pierwszym meczu koszykówki. Ktoś podał mi piłkę, a ja wykonałem rzut… do kosza drużyny przeciwnej. 22 lata później wciąż się na to krzywię. —Jordan Galloway, dyrektor ds. fitness
- Jak po raz pierwszy pierdnąłem przed moim obecnym chłopakiem, z którym jestem już od pięciu lat: Uściskał mnie i, cóż, wycisnąłem dużo benzyny. Wciąż o tym myślę, bo często o tym wspomina. —Elizabeth Bacharach, zastępczyni redaktora
Artykuł pierwotnie ukazał się we wrześniu 2019 r Meltyourmakeup.com .
Jacqueline Andriakos, CPT, jest dyrektorem wykonawczym ds. zdrowia i fitnessu w witrynie Meltyourmakeup.com, gdzie nadzoruje wszystkie treści dotyczące zdrowia i fitnessu na stronie WomensHealthMag.com i w magazynie drukowanym. Ma ponad dziesięcioletnie doświadczenie w przestrzeni wellness i redagowała nominowane przez ASME artykuły dotyczące zdrowia, przewodziła pakietom marek, takim jak Fitness Awards, a także reprezentowała markę w programie TODAY, podcastach i nie tylko. Przed Meltyourmakeup.com Jacqueline była zastępcą redaktora działu poświęconego zdrowiu w Self.com, a wcześniej pracowała jako starszy redaktor w magazynie Health. Jako autorka-reporterka brała udział w publikacjach drukowanych i internetowych, w tym między innymi TIME, Real Simple i People. Jacqueline przez całą młodość była tancerką. Następnie studiowała dziennikarstwo w Medill School of Journalism na Northwestern University, a podczas studiów zaszczepiła w sobie pasję do zdrowia i sprawności fizycznej, co ostatecznie zainspirowało ją do uczynienia treści związanych ze zdrowiem kobiet w centrum swojej kariery medialnej. Nieustannie bada najnowsze trendy w zakresie zdrowia i dobrego samopoczucia, próbuje nowych, modnych zajęć fitness, uprawia turystykę pieszą i snowboardową lub przegląda zajęcia sportowe. Jej przyjaciele opisali ją jako powierniczkę, do której można się zwrócić po porady dotyczące fitnessu i dobrego samopoczucia, nie wspominając o odpowiedziach na wszelkie dziwne pytania dotyczące ciała. Jacqueline jest także byłą instruktorką ćwiczeń grupowych i certyfikowanym trenerem osobistym Narodowej Akademii Medycyny Sportowej (NASM).
