ZANIM: 170
PO: 122
Miałem zaledwie 9 lat, kiedy zdałem sobie sprawę, że jestem duży. Patrzyłem, jak moi wysportowani brat i siostra strzelają biegi i zdobywają bramki, jednocześnie dorzucając kilogramy do swojej małej sylwetki. Chowałam jedzenie w swoim pokoju, bojąc się, że ktokolwiek z mojej rodziny zobaczy, jak jem, i z każdym kęsem zaczynałam coraz bardziej nie lubić swojego ciała. Wiele lat później, w wieku 16 lat, rutynowe badanie krwi wykazało, że mam niedoczynność tarczycy. Lekarze nie wyjaśnili mi wtedy tego, co wiem teraz: mam niedoczynność tarczycy, która nie wytwarza wystarczającej ilości hormonu tarczycy, aby mój organizm mógł normalnie funkcjonować. Przepisali mi synthroid, hormon, który może pomóc w normalizacji produkcji tarczycy, i od tego czasu go biorę. Dla mnie i niektórych 12 procent kobiet którzy również mają niedoczynność tarczycy, co oznaczało spowolniony metabolizm, niski poziom energii, a w najgorszych momentach depresję i myśli o samookaleczeniu.
Przez lata pozwalałam, żeby mój stan wmawiał mi, że po prostu nie mogę schudnąć. Postanowiłam, że nigdy nie poczuję się szczęśliwa we własnym ciele, bo ono walczyło ze mną na każdym kroku. Ale gdy miałem zaledwie 4 minuty i 11 minut, gdy zobaczyłem, że waga osiągnęła 170, wiedziałem, że nie mogę już pozwolić, żeby to wygrało. Nadszedł czas, aby zacząć walczyć. Nadszedł czas, aby po raz pierwszy odkąd pamiętam poczuć się zdrowo, pewnie i szczęśliwie.
ZMIANA
Przez ponad dekadę moja waga skakała. Zaszłam w ciążę z pierwszym synem, gdy miałam 21 lat i przytyłam 35 funtów. Po urodzeniu waga pozostała. Dwa lata później przed ślubem schudłam 10 funtów, ale przez prawie osiem lat moja waga wahała się między 150 a 160. Lekarze powiedzieli mi, że przy moim wzroście ten zakres uznawano za otyłość.
Za każdym razem, gdy zaczynałem ćwiczyć i lepiej się odżywiać, trzymałem się tego przez jakiś czas i traciłem około 10 funtów. Ale zawsze znajdowałam wymówkę, żeby przestać, i zawsze wracałam do wagi. Kiedy mój mąż został oddelegowany, sama wychowywałam dzieci, więc jak mogłabym znaleźć czas na ćwiczenia (lub zrobienie czegokolwiek innego niż płatki zbożowe) z dwoma młodymi chłopcami i pracę na pełny etat? Kiedy co kilka lat przeprowadzaliśmy się do nowej bazy wojskowej, czułem się niekomfortowo, widząc nowych ludzi na siłowni, więc jak mogłem ćwiczyć, skoro bałem się, że mnie zobaczą? Kiedy co roku nadchodziły zimy w Kanadzie, mój postęp się zatrzymał. Kiedy tęskniłam za mężem lub czułam się bardziej przygnębiona niż zwykle, poddawałam się.
Jeśli wszystkie te wymówki nie wystarczyły, aby mnie powstrzymać, ta brzmiała: mam niedoczynność tarczycy.
Powiedziałam sobie, że moje ciało po prostu nie może schudnąć, i postanowiłam, że na zawsze będę żyć z niewygodną wagą 150 funtów. Tak było do czasu, gdy w 2015 roku kamienie żółciowe zaatakowały mój pęcherzyk żółciowy. Było to wówczas bolesne i nieszczęśliwe doświadczenie, ale rezygnacja z tłustych i tłustych potraw, aby uniknąć kolejnego ataku, pomogła mi schudnąć 56 funtów. Ta liczba mimo wszystko pokazała mi, że mogę schudnąć. To nie tarczyca mnie powstrzymywała, ale mój umysł. Wiedziałem, że mogę odnieść sukces, tylko nie wiedziałem jak.
Pewnego dnia przeglądając Facebooka, zobaczyłem post grupy na Facebooku poświęconej odpowiedzialności za odchudzanie. Nigdy nie byłam osobą bardzo towarzyską, ale wiedziałam, że jeśli tym razem naprawdę chcę schudnąć, muszę mieć ludzi, którzy będą mnie zachęcać. Kliknąłem dołącz.
Zrobiłem pomiary i zdjęcia mojego ciała ze wszystkich stron. Opublikowałam je na stronie, przedstawiając się i dzieląc się fragmentami mojej długiej walki ze swoją wagą. Tym razem nie byłem sam i nie miałem zamiaru się poddać.
Powiązane: 8 leków na receptę, które utrudniają utratę wagi
TRENINGI
Trzydzieści minut dziennie. To wszystko. Przez 30 minut nagrywałbym film z ćwiczeniami z Poprawka 21-dniowa programu w domu. Zacząłem program już wcześniej, ale nigdy nie udało mi się go ukończyć. Tym razem jednak moja grupa odpowiedzialna czekała na moje spocone selfie z danego dnia. Ja też czekałem, żeby zobaczyć ich selfie. Wiedziałem, że nie mogę ich zawieść.
Treningi nie były wcale łatwe – nawet mój mąż, aktywny żołnierz, nieźle się spocił. Były skoki przysiady , deski, burpees i pompki. Kiedy chciałem się poddać, na ekranie wspierał mnie trener, cała grupa online, której nie chciałem zawieść, i po raz pierwszy nastawienie, które mówiło mi, że tym razem naprawdę dam radę. Nawet po 21 dniach bez przerwy treningów – zwycięstwie, jakiego nigdy wcześniej nie osiągnąłem – nie byłem skończony. przełączyłem się na P90X i od tego czasu wykonuję różne intensywne treningi w domu. (Spal tłuszcz, nabierz formy, wyglądaj i czuj się świetnie dzięki płycie DVD All in 18 Meltyourmakeup.com!)
JEDZENIE
Oprócz codziennych spoconych selfie lider mojej grupy ds. odpowiedzialności poprosił nas o opublikowanie na stronie zdjęć wszystkiego, co zjedliśmy. Tak, wszystko. Moje dni serwowania płatków na obiad zakończyły się wraz z rozpoczęciem wysyłania postów.
Nigdy nie byłem zbyt wielkim szefem kuchni, więc wspaniale było zobaczyć na Facebooku zdjęcia i przepisy na chude białka i zaskakująco apetycznie wyglądające warzywa innych osób. Namówiłem nawet całą rodzinę, w tym chłopców w wieku 9 i 12 lat, do spróbowania dyni spaghetti. To był hit.
Poznaj WŁAŚCIWY sposób przygotowania spaghetti squash:
Nadal pozwalam sobie na to, żeby codziennie zjeść jeden produkt o wyższej zawartości węglowodanów – niezależnie od tego, czy jest to mała porcja lodów podczas rodzinnego wieczoru filmowego, czy dokładnie 18 chipsów ziemniaczanych na słoną przekąskę. Powoli, ale niezawodnie, jedzenie zaczęło być czymś, co sprawia mi przyjemność, a nie czymś, za czym muszę się ukrywać. Dziewczyna, która przemycała jedzenie do swojej sypialni, wreszcie stała się wolna.
Powiązany: Dokładnie to, co zjadła mama June, aby schudnąć z 460 funtów do rozmiaru 4
TRZYMAJ SIĘ Z TYM
Utrzymanie motywacji do utraty wagi jest wystarczająco trudne dla kobiet z idealnie zdrową tarczycą, ale kiedy Twoja tarczyca spowalnia postępy i wysysa energię, nie jest łatwo być cały czas pozytywnym. Podczas gdy widziałem, jak inne osoby w mojej grupie traciły od 5 do 10 funtów miesięcznie, ja traciłem tylko od trzech do czterech, mimo że wszyscy trzymaliśmy się tego samego planu. Wydawało mi się niesprawiedliwe, że mogę pracować tak samo ciężko jak ktoś inny, a osiągać tylko połowę wyników. Kiedy miałem te same wątpliwości, które zawsze prowadziły mnie do rzucenia palenia, odepchnąłem je. Mówiłam sobie, że choć niedoczynność tarczycy będzie utrudniać odchudzanie, to nie uniemożliwia. Byłam silniejsza niż przeciwciała atakujące moją tarczycę i spowalniające mój metabolizm. Codziennie sobie o tym przypominałem.
Kiedy niedoczynność tarczycy rzeczywiście mnie spowalniała, nigdy nie pozwoliłam, żeby mnie zatrzymała, tak jak to robiłam wcześniej. Nie dalej jak w kwietniu ubiegłego roku znów poczułam się przygnębiona, gdy moja energia zaczęła się wyczerpywać. Doszło do tego, że mąż musiał mnie zawozić do pracy, bo nie mogłam znaleźć już sił. Myślałam, że mogę sobie zrobić krzywdę, ale wiedziałam, że to nie ja.
Poszłam do lekarza, który zbadał moją tarczycę i stwierdził, że nie jest zaskoczona, że czuję się tak źle. Zwiększyła mi dawkę syntroidów i w mgnieniu oka wróciłem do codziennych treningów, stałej utraty wagi i spoconych selfie.
NAGRODA
Utrata około 30 cali i 50 funtów wagi to nic w porównaniu z tym, co zyskałam od czasu dołączenia do grupy odpowiedzialności. Teraz mogę biegać z moimi energicznymi synami. Mogę publikować zdjęcia moich postępów w Internecie, nie zadając sobie pytania, czy powinienem je usunąć kilka sekund później. Mogę spędzać czas ćwicząc z mężem i nasze relacje nigdy nie były lepsze.
Nigdy nie myślałam, że będę się tak dobrze czuć ze sobą. Po raz pierwszy zaczyna mi się podobać to, co widzę w lustrze i podoba mi się to, jak się czuję.
Powiązane: Istnieje 6 rodzajów tkanki tłuszczowej — oto, co musisz o nich wiedzieć
WSKAZÓWKA NUMER JEDEN ALEXIS
Jesteś wystarczająco silny, aby schudnąć, ale nie musisz tego robić sam. Gdybym nie dołączyła do tej grupy, prawdopodobnie rzuciłabym ręcznik, zanim osiągnęłam swoje cele związane z utratą wagi – tak jak robiłam to wiele razy wcześniej. Jeśli jesteś gotowy, aby przestać się poddawać, otocz się ludźmi, osobiście lub w Internecie, którzy będą Cię motywować do działania. Po tym, jak na własne oczy przekonałem się, co może zrobić społeczność zwolenników, założyłem własną grupę odpowiedzialności. Teraz to ja sprawdzam te spocone selfie, lubię zdjęcia posiłków i pomagam moim członkom zachować motywację.
Do kobiet w mojej grupie i na całym świecie, które próbują schudnąć z niedoczynnością tarczycy, pamiętajcie, że umysł jest najpotężniejszym narzędziem. Osiągnięcie celów związanych z utratą wagi może zająć więcej czasu, ale jeśli jesteś gotowy, aby pozostać zaangażowanym, przygotuj się na miłość do ciała, o którym zawsze myślałeś, że z Tobą walczy.
