Sezon 5 „Wspaniała pani Maisel” obejmuje wiele dziesięcioleci

To jest wehikuł czasu w technicolorze The Wspaniała pani Maisel wraca do służby na ostatni wir. Zamiast jednak zabierać widzów prosto do Nowego Jorku w latach 60. XX wieku – okresu, w którym rozgrywa się większość finałowego sezonu – serial rozpoczyna swoje pożegnalne tournee od postoju w 1981 roku w Cambridge w stanie Massachusetts.

Tam widzowie poznają dorosłą Esther Maisel, obecnie doktorantkę na MIT. Pierwszy odcinek zaczyna się, gdy Esther przeszukuje swój plecak w szaleńczym pogoni za posiadaczem kucyka, cały czas skarżąc się terapeucie na – co jeszcze? – swoją matkę.

„To był fajny sposób na rozpoczęcie poprzedniego sezonu oprawą wizualną, której nie można się spodziewać, a mimo to była ona zgodna z historią” – mówi Wspaniała pani Maisel twórczyni Amy Sherman-Palladino. „Ponieważ cała podróż Midge polega na tym, że dokonała wyboru. A kiedy podjęła tę decyzję, wszystko schodzi na dalszy plan – miłość, rodzina, stabilność i to wszystko odchodzi w niepamięć. To, co dostajesz, to ekscytacja. Przeżyjesz tę cudowną przygodę... i masz życie większe, niż mógłbyś pomyśleć, ale wszystkie rzeczy, o których myślałeś, że po prostu wiążą się z życiem, odeszły na bok.

Początkowa scena, w której Esther szczegółowo opisuje swoją napiętą relację z matką, uderza w nadrzędny temat, że „każdy wybór wiąże się z konsekwencjami” – mówi Sherman-Palladino, ponieważ wszystko, o czym Esther mówi podczas sesji terapeutycznej, jest „bezpośrednim skutkiem decyzji, którą ona [Midge] podjęła”, kiedy została komikiem stand-upowym.

Wspaniała pani Maisel sezon 5 zawiera wiele skoków w czasie.

Twórczy wybór rozpoczęcia ostatniego sezonu w 1981 roku, zamiast kontynuowania sezonu czwartego w 1961 roku, prawdopodobnie zaskoczył fanów. Ale niedługo potem publiczność została wrzucona z powrotem do prostszych czasów, kiedy wieczorne talk show oglądano na żywo w całości, a nie w klipach na YouTube udostępnianych w grupowych SMS-ach lub memach w mediach społecznościowych następnego ranka.

Po (krótkiej) chwili Esther w centrum uwagi, program cofa się do poranka po występie Lenny'ego Bruce'a w Carnegie Hall. Od tego momentu ostatni sezon spędza większość czasu w 1961 roku, opisując wydarzenia, które do tego prowadzą Wielki przełom Midge . Jednak podobnie jak droga do sukcesu, harmonogram odcinków nie jest liniowy.

Zamiast tego pojawiają się strategicznie rozmieszczone oscylacje pomiędzy przeszłością, teraźniejszością i przyszłością. „Naprawdę chcieliśmy ograniczyć [przeskoki czasu] do minimum. Nie chcieliśmy za bardzo bawić się z publicznością” – mówi Palladino. „Chcieliśmy, żeby odcinki, w których wystąpili [przeskoki czasowe], było czymś zabawnym i wyjątkowym, i chcieliśmy, żeby albo skomentowali bieżącą akcję w historii, albo aby bieżąca akcja w pewnym sensie odzwierciedlała to, kim się stali.

Powiązana historia

• Co się stało z Lennym Brucem z „Maisel” IRL

Ustalenie kolejności, w jakiej pojawiają się te przeskoki w czasie, wymagało „prób i błędów” – dodaje. „W miarę upływu czasu wszystko to po prostu przyniosło efekty i wiedzieliśmy, że są pewne momenty w ich życiu, w które chcemy trafić, i chcieliśmy opowiadać te historie w określonych momentach”.

Midge'a 60 minut specjalne wskazówki na temat najważniejszych wydarzeń w jej karierze.

Odcinek drugi daje dalsze spojrzenie na przyszłość Midge. Fikcyjna 60 minut Specjalny przedstawia luźny harmonogram najważniejszych wydarzeń w karierze Midge, w tym 18 kolejnych wyprzedanych wieczorów w Copacabanie, gdy miała 30 lat, jej występy z Bobem Hope dla żołnierzy w Wietnamie, „obecnie niesławny” występ w Carnegie Hall w 1971 r., cztery małżeństwa, gościnne miejsce dla Johnny’ego Carsona i epizod w Szalony, szalony świat, żeby wymienić tylko kilka. I – w pewnym nieujawnionym momencie jej kariery – w „25-letniej przyjaźni” Midge z menadżerką talentów Susie Myerson następuje rozłam.

Powiązana historia

• Wyjaśnienie zerwania przyjaźni Midge i Susie

Aby 60 minut było wyjątkowe i jak najbardziej autentyczne w stosunku do tamtego okresu, Wspaniała pani Maisel Producent wykonawczy, scenarzysta i reżyser Dan Palladino oglądał programy specjalne Johnny'ego Carsona, Betty Davis i Larry'ego Kinga, „ponieważ ta trójka pasowała do epoki, którą odtwarzaliśmy dla Midge's” – mówi. „I nawet ukradliśmy zdanie Larry’ego Kinga [ 60 minut wywiad], w którym mówi: „Kobiety, kobiety i Larry King. O co chodzi?

Sherman-Palladino twierdzi, że w programie odtworzono nawet „niemal antagonistyczną postawę” ówczesnych dziennikarzy telewizyjnych. „Od początku nie wydawało się, żeby ktoś powiedział: «Zagrajmy ładnie». To było w zasadzie coś w stylu: „Zapytam cię o wszystkie bzdury, o których nie chcesz rozmawiać, a ty potraktujesz mnie z niesamowitą pogardą”.

Te wywiady z życia wzięte nie tylko poinformowały, jak Dan Palladino napisał tę część odcinka, ale także w jaki sposób Maisela zespół nakręcił i zredagował. Chcieli naśladować ten „bardzo specyficzny sposób” kręcenia filmów, w którym „zwykle nie odcinali się od tematu” – mówi Palladino.

Jednak serial nigdy nie miał być kapsułą czasu.

Wspaniała pani Maisel mogłyby z łatwością nabrać osobliwości z przeszłości, ale Sherman-Palladino i Palladino z niezwykłą pieczołowitością przedstawili narrację tak zakorzenioną w konkretnym czasie i miejscu, która wciąż może przemawiać do dzisiejszej publiczności.

„Od chwili, gdy rozmawialiśmy z ludźmi o realizacji pilotażu, powiedzieliśmy wszystkim, że chcemy, żeby to było kolorowe przedstawienie; nie chcieliśmy, żeby wyglądało to jak kapsuła czasu” – mówi Palladino. „Więc powiedzieliśmy naszemu DP [reżyserowi zdjęć], że nie chcemy, żeby to miało jakikolwiek odcień sepii… Chcieliśmy, żeby wyglądało to nowocześnie”.

Philippe Antonello/Prime Video

„A Nowy Jork rzeczywiście taki był [w tamtym czasie]” – dodaje Sherman-Palladino. „Jeśli spojrzysz na stare zdjęcia – pomiędzy szyldami, plakatami, ubraniami, samochodami i sprzętem AGD – kolor był duży. To był kolor, żywotność i energia, bo chodziło o budowanie nowej Ameryki. (Jeśli Maisela Sugeruję, że -verse kiedykolwiek potrzebuje hasła politycznego lub, co bardziej prawdopodobne, sloganu kampanii Emmy

Pomijając przyćmione barwy obiadów telewizyjnych, lata pięćdziesiąte i sześćdziesiąte XX wieku były „bardzo nowe, jasne i inne” – twierdzi Sherman-Palladino. „Z tego powodu” – kontynuuje – „kiedy nasz scenograf zaczął szukać informacji i kiedy Donna [Zakowska], projektantka kostiumów, zajęła się swoimi badaniami, pociągały ich kolory, które coś znaczyły. Używają ówczesnych palet kolorów.

Philippe Antonello/Prime Video

Oprócz elementów związanych nie tylko z odtworzeniem, ale raczej ponownym wyobrażeniem sobie wielu minionych epok, Sherman-Palladino i Palladino wciąż mają historię do opowiedzenia.

Po wielu nagradzanych sezonach wydaje się niemal nieuniknione, że serial rozgrywający się w połowie XX wieku okazał się wyjątkowo idealnym miejscem dla Midge’a Maisela , gospodyni domowa / matka z Upper West Side, aby na nowo odkryć siebie jako komiczka stand-up w centrum miasta. Oczywiście, że tak było. Jak to mogło być jakiekolwiek Kiedy w przeciwnym razie?

Powiązana historia

• Czy „Wspaniała pani Maisel” jest oparta na prawdziwej osobie?

„To był czas, kiedy kobiety nie robiły tego, co postanowiła Midge – zmiany, której się poddawała i zmiany, która odbijała się echem na wszystkich innych” – mówi Sherman-Palladino. „...Jeśli jesteś świetnym komikiem stand-upowym, wychodzisz na scenę i mówisz: «To jest moja historia, to są moje wady, to są moje wady». A twoje niepowodzenia często oznaczają, że będziesz rozmawiać o swojej rodzinie lub dzieciach, a potem nagle stają się one pożywką dla twojego występu. Ale bez tego nie ma uczciwości, nie ma prawdy, nie ma historii.

Aby Midge stał się nie tylko dobrym komiksem stand-upowym, ale jednym z nich the wielkich, przeciwstawia się swojemu czasowi i nadal przeciwstawia się mu dekada po dekadzie, bez względu na koszty (między innymi sesji terapeutycznych Esther).

Lindsay Geller jest dyrektorką ds. stylu życia w Meltyourmakeup.com, gdzie nadzoruje seks