Kiedy wiosłowałem na Uniwersytecie Stanowym Ohio, nigdy nie wstydziłem się swojej wagi. Wioślarstwo to moc na funt, a my wiedzieliśmy, jak wykorzystać nasze ciała. Świętowano bycie wysokim i odwagą. Dopiero kiedy weszłam do prawdziwego świata poza lekkoatletyką, pomyślałam: Och, czekaj, ludzie myślą, że nie jestem zdolna. Ale mam mistrzowski pierścień, kochanie! Znam niesamowitych sportowców, którzy są dwa razy więksi ode mnie.
Wioślarstwo to uczciwy i piękny sport. Uwielbiam dyscyplinę, pracę zespołową i przebudowę mózgu, gdy panuje gorączka. Zbudowałam wewnętrzny dialog, który pozwala mi wiedzieć, co jest prawdą, a co nie. Mogę powiedzieć, Dobra, to 2000 metrów wiersz jest teraz niewygodny, ale nie umieram. Daję mu 10 uderzeń, aby się zaaklimatyzował, siedzę tu przez sekundę, a następnie przechodzę do następnego poziomu. Tak samo jest w życiu: Jak mam tu posiedzieć przez chwilę? Wioślarstwo pozwoliło mi nigdy się nie poddawać.
Powiązana historia
-
Jak Robin Arzón nauczyła się ufać sobie
Po studiach dostałem pracę na pół etatu w dużej siłowni. Na zajęciach, które prowadziłem, postanowiłem skupić się na sile. Kiedy skończyłem, ludzie podchodzili do mnie i mówili: „Dziękuję, że pokazałeś nam, że nie musimy nosić małego rozmiaru, żeby być w dobrej formie lub być instruktorem”. Moja klasa rozrosła się z 5 osób do ponad 20 osób, ponieważ sprawiłem, że bycie sobą było zabawne i wolne. W tym momencie zdałem sobie sprawę, że ludzie chcą po prostu przestrzeni, w której mogliby istnieć i oddychać. Jeśli stworzysz przyjazne środowisko, zaakceptują cię takim, jakim jesteś.
Dorastając, obserwowałem, jak kobiety w mojej rodzinie mówiły mi, że jestem piękna, ale potem mówiły, że nie, a ja na to: Wyglądam dokładnie tak jak ty! Nie możesz być tym, czego nie widzisz. Chcę się upewnić, że nikt inny nie będzie musiał być jak Ash z siódmej klasy, która prawie nic nie jadła na lunch i zakleiła klamerki taśmą, żeby zmieściły się w dżinsy Hollister. Jeśli pomogę uciszyć potrzebę robienia tego w przypadku kogokolwiek innego, pojawię się na zawsze.
Mam głos, wiem, kim jestem i jestem bezpieczna w tym, kim jestem.
Kochanie tego, kim jestem, podczas gdy egzystuję w ciele, w którym większość ludzi nie chciałaby mieszkać, nie jest równoznaczne z promowaniem niezdrowego życia. To właśnie jest tak druzgocące, gdy widzę, jak niektórzy ludzie fitness sprzeciwiają się kochaniu siebie. Nikt nie mówi Ci, żebyś nie był zdrowy. Mówimy, że Nie musisz nienawidzić tego, kim jesteś i używać tego jako paliwa, aby dotrzeć tam, gdzie chcesz .
Kiedy uczestniczyłem w rozmowie kwalifikacyjnej w Peloton, nie mogłem nikomu o tym powiedzieć. Żeby nikt nie mógł mi powiedzieć, że mój strój jest ładny, ani nie napisać mi planu. To było najbardziej bezbronne, na jakim kiedykolwiek byłem. Ten proces uwolnił mnie od przekonania, że nie potrzebuję, żeby ludzie mówili mi, co mam robić. Mam głos, wiem, kim jestem i jestem bezpieczna w tym, kim jestem. Nie gram już małego.
W moim pierwszym rzędzie puściłem piosenkę Fat Funny Friend Maddie Zahm. Upewniłem się, że odbyłem tę rozmowę, ponieważ niektórzy ludzie będą na mnie patrzeć i myśleć: Och, ona idzie być tym łatwym . Ale nie jestem tu po to, żeby być twoim tłustym, zabawnym przyjacielem. Zrobimy to praca . Będziemy przy tym chichotać, ale pokażemy też światu, że nie ma tu miejsca na uprzedzenia.
Bycie instruktorem Peloton Row pozwala mi wrócić do historii 19-latki, która miała dość dyscypliny, aby wstać o 3:25, przejść się po kampusie, chodzić dwa razy dziennie i być pierwszą kobietą w rodzinie, która ukończyła college. Nie wrócimy do tej osoby, ale możemy uhonorować ten etap, zabrać z niego rzeczy, które kochamy, i wyobrazić sobie go na nowo. Czasami remiks jest lepszy od oryginału.
Amanda Lucci jest dyrektorką projektów specjalnych w Meltyourmakeup.com, gdzie pracuje nad wieloplatformowymi inicjatywami marki i strategią mediów społecznościowych. Kieruje także branżą sportową i sportową, podróżując, aby relacjonować Igrzyska Olimpijskie w Paryżu, Puchar Świata Kobiet, Finały WNBA i Final Four NCAA dla Meltyourmakeup.com. Ma prawie 15-letnie doświadczenie w pisaniu, redagowaniu i zarządzaniu mediami społecznościowymi dla publikacji krajowych i międzynarodowych, a także jest certyfikowanym trenerem osobistym NASM. Pochodzi z Pittsburgha w Pensylwanii i jest absolwentką Szkoły Dziennikarstwa E.W. Scripps School of Journalism na Uniwersytecie Ohio. Obserwuj ją na Instagramie @alucci.
